19th of May 2008 opening of the exhibition in Muramatsu Gallery in the center of Tokyo.

16 paintings and one video under the subject ALONE.

Titile of the exhibition AL1 . 

Critic by Dr. Yannis Kolokotronis .  

Al1 = ALONE

Την τελευταία δεκαετία έχει μετατοπιστεί η έμφαση από την στενή προοπτική της μορφολογικής ανάλυσης προς την κοινωνική διάσταση της ύπαρξης. Οι νεότεροι ζωγράφοι δεν επαναπαύονται απλώς να είναι καλοί τεχνίτες του τελάρου και δεν τους αρκεί ο έπαινος της ζωγραφικής δεξιοτεχνίας ούτε η αναγνώριση του ποιητικού τους οίστρου. Ενταγμένοι στις διαδικασίες και τις δυνατότητες της Πληροφορικής Αγοράς ψάχνουν να βρουν τη θέση που τους αρμόζει.

During the last decade the emphasis has been shifted from the narrow prospect of morphological analysis to the social dimension of existence. The younger painters do not just rely on the fact that they are good craftsmen of the canvas and the recognition of their poetic gadfly is not enough for them. Integrated in the applications and possibilities of the information technologies are seeking to find the most suitable position for them.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Διονύσης Χριστοφιλογιάννης ακουμπά στους προβληματισμούς μιας παγκόσμιας κοινωνίας που αλλάζει ριζικά και με ραγδαία ταχύτητα αφήνει πίσω τις εμπειρίες και τον τρόπο ζωής των γονιών μας. Χωμένος στους προβληματισμούς μιας online τέχνης με κοινωνικό πρόσωπο εστιάζει σε στιγμές της ατομικότητας και της δημόσιας συμπεριφοράς. Οι εικόνες του είναι δυναμικές. Κάθε πίνακας δίνει την εντύπωση ενός παγωμένου στιγμιότυπου ερασιτεχνικού βίντεο βυθισμένο στο γκρίζο. Κάθε ζωγραφιά του και μια δημόσια δήλωση για την τρομοκρατία, την παρακολούθηση του πολίτη, τους ράπερς, τις μειονότητες, την σεξουαλικότητα, τη μοναχικότητα.

Dionisis Christofilogiannis not by chance touches the reflections of a world society that changes radically and leaves rapidly behind the experiences and the way of life of our parents. Rammed in the reflections of online art with social face he focuses in moments of individuality and public behavior. His images are dynamic. Each painting gives the impression of a frozen snapshot of an amateur video immersed in gray. Each painting is like a public statement on terrorism, surveillance of the citizens, rappers, minorities, sexuality and loneliness.

Ο Χριστοφιλογιάννης ανήκει στους ζωγράφους μιας εποχής που ζυμώθηκε με την εικονική πραγματικότητα και όξυνε τη συνείδησή της αναλογιζόμενη στις δυνατότητες των Κοινωνιών της Πληροφορίας. Μια αχόρταγη όρεξη για δράση και εξερεύνηση τον ωθεί να φτιάξει ένα αρχείο ζωγραφισμένων εικόνων κοινωνικού προβληματισμού για δημόσια κατανάλωση και ανταπόκριση. Πάνω στα τελάρα του, συναίσθημα, ηθική, δικαιοσύνη και μεταφυσική συμπλέκονται και ανακατανέμουν το περιβάλλον του ανθρώπου και των ψηφιακών μηχανών. Γνωρίζει ότι τα παιχνίδια συμπλοκής φέρνουν νέους ανθρώπους στο προσκήνιο με καινούργιες τακτικές που δεν αφήνουν πλέον πολύ χώρο στην αγωνία του Σεζάν, στην προσωπική τέχνη του Πικάσο, στην πειραματική του Ράουσενμπεργκ, στην παγερή τέχνη του Γουόρχολ, στην προκλητική τέχνη του Τζεφ Κουνς.

Christofilogiannis belongs to a generation of painters that was kneaded with the virtual reality and accentuated its conscience contemplating in the possibilities of the Information Societies. A huge appetite for action and exploration prompts him to make a series of painted images of social reflection for public consumption and correspondence. On his canvas, sentiment, ethics, justice and metaphysics they engage and redistribute the environment of humans and digital machines. He knows that conflict games bring new persons in the limelight with new tactics that they do not leave any more a lot of space to the distress of Cezzane, the personal art of Picasso, in Rauschenberg’s experimental, in the frozen art of Warhol, in the provocative art of Jeff Koons.

Καλά-καλά και η πιο πρόσφατη τέχνη μοιάζει εξαιρετικά μακρινή. Από ψυχολογική άποψη η ζωγραφική του Χριστοφιλογιάννη αντανακλά την ψυχολογία μιας γενιάς ζωγράφων που δεν επιβεβαιώνουν την ύπαρξή τους μέσα από παλιά πρότυπα ούτε απλά ζωγραφίζουν για να χαρίσουν αισθητική απόλαυση. Όντας διαρκώς συνδεδεμένοι με τα φαινόμενα της Πληροφορικής Αγοράς δραστηριοποιούνται μέσω της ζωγραφικής εικόνας με στόχο να προσδιορίσουν τις συνέπειες που γεννά η διαχείριση της πληροφορίας στον καθένα μας ατομικά και στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Από το πρίσμα αυτό, κάθε πίνακας του Χριστοφιλογιάννη αποτελεί μια αξιόπιστη εικόνα κοινωνικής εμπειρίας, ένα οπτικό σχόλιο στο νέο μοντέλο ζωής που ενώ η τεχνολογία δημιουργεί εικονικές γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους την ίδια στιγμή τους καθιστά σχιζοφρενικά ατομιστές.

Even the most recent art looks exceptionally distant. From a psychological point of view the painting of Christofilogiannis reflects the psychology of a generation of painters which they do not confirm their existence through old standards and neither simply paint in order to give aesthetic enjoyment. Being permanently connected with the phenomena of Information Technology Market are motivated via the painted image in order to determine the consequences emerging from the management of information in each one of us individually and in the relationships among the people. Through this prism, each painting of Christofilogiannis constitutes a reliable picture of social experience, an optical comment to the new model of life in which while the technology creates virtual bridges of communication between people, makes them at the same time schizophrenically individualists.

Η τέχνη δεν παίζει πλέον με τη δομή της εικόνας επειδή οι καλλιτέχνες παίζουν με τις δομές της Πληροφορικής Αγοράς. Τελικά, ας αντιληφθούμε ότι οι νέες εικόνες διαφέρουν τόσο πολύ από τις παλιές επειδή έπαψαν να υπαινίσσονται και ο καλλιτέχνης σταμάτησε να εξομολογείται. Στις νέες εικόνες η αντικειμενική παρατήρηση αντικατάστησε τον προσωπικό υπαινιγμό και η επιστημονική ερμηνεία αντικατέστησε τις ατομικές ψευδαισθήσεις. Ο Χριστοφιλογιάννης απαντά με μια ενότητα έργων που καταγράφουν την θλιβερή εκδοχή της εποχής μέσα από αληθινές ιστορίες και πραγματικά γεγονότα για να υψώσει μια φωνή αφύπνισης: Al1 = ALONE.

Art does not play any more with the structure of the picture because the artists play with the structures of the Information Technology Market. Finally, let’s consider that the new images differ so much from the old ones because they ceased to imply and the artist stopped to confess. In the new images the objective observation has replaced the personal hint and the scientific interpretation has replaced the individual illusions. Christofilogiannis answers with a series of works that records the dreary version of this era through genuine stories and real events in order to raise a voice of alert: Al1 = ALONE.

Αν το διαδίκτυο και η τηλεόραση αντικατέστησε τους μικρογράφους της Αναγέννησης να μεγαλοποιούν τη σημασία ενός γεγονός σε βάρος του συνόλου, οι πίνακες του Χριστοφιλογιάννη αναδεικνύουν τα κενά της καλωδιακής αφήγησης. Η ζωγραφική του δεν κάνει τατουάζ στην κοινωνική πραγματικότητα. Να ξορκίσει επιδιώκει την ατονικότητα της ανθρώπινης μοναξιάς μέσα από το απρόβλεπτο της εμπειρίας που βρίσκεται στους δρόμους. Ατονική είναι η μοναξιά που δεν μυρίζει την οσμή των γεγονότων. Ατονική, η μοναξιά της ινφο-επικοινωνίας. Τόσο τα επιλεγμένα επεισόδια που ζωγράφισε όσο και τα κείμενα που τα περιγράφουν μπορεί να μην τροποποιούν τις πραγματικές εικόνες όμως ο Χριστοφιλογιάννης έριξε το σπόρο της αμφιβολίας στην ατονία της πληροφορίας.

If the internet and the television replaced the painters of Renaissance in inflating the importance of an event against the society, the paintings of Christofilogiannis highlight the voids of cable narration. His painting does not create a tattoo in the social reality. He seeks to exorcise the atonal human loneliness through the unanticipated experience that is found in the streets. Atonal is the loneliness that does not smell the reality. Atonal is the loneliness of info-communication. The selective episodes that he painted as well as the texts that describe them may not modify the real images however Christofilogiannis threw the seed of doubt in the atonia of the information.

Γιάννης Κολοκοτρώνης

Yannis Kolokotronis